Verwa.com

Dotknij mnie. Oni już tu nie wejdą
Możesz odetchnąć. Zamknąć oczy
Szkło, w którym śpią nasze odbicia
Lśni w głębi pokoju
-- czarne i pełne wspomnień
od których różowieją nam koniuszki uszu
Ten Piękny Wstyd ożywia nas --
nie chcemy, by umierał wraz z nami
Dłonie, w których pulsuje jeszcze niedawny dotyk
przefruwają za oknem jak para gołębi
Białe i senne nie pamiętają swoich imion
Powietrze odwraca się na wznak
i w miękkim znużeniu odsłania włosy wiatru

Teraz pokój ciemnieje --
tak jakby żaluzje stały się powiekami
To noc udaje, że nie chce na nas patrzeć
Nie wierzymy jej --
zbyt dobrze ją znamy
Mrużymy oczy.
Splatamy palce nad głową
Czujemy słodki dreszcz
-- gdy wspomnienie wędruje pod skórą
jak ukryty tatuaż
Czekamy wstrzymując oddech
-- nie potrafimy się bać
W pokoju jest coraz ciemniej
Powietrze drży -- jak przebite włócznią
Umarli pochylają się nad nami jak lustra
-- łagodni i piękni -- zaglądają przez ramię
w otwartą książkę, która powoli oddycha
między nami na poduszce
Wiemy dobrze: jest niebezpieczna
-- widziała zbyt wiele
Nagle
Kiedy odgarniając włosy
nieostrożnie dotykam jej --
zachodzi purpurą, w której przebłyskują łzy

Ramiona są rozchylone
Czerwień delikatnie dotyka zmrużonych rzęs
Cyprysowy krzyżyk gaśnie na piersiach
Moja szminka -- na twoich wargach

Znam Cię już wieki całe
Myślę o Tobie i tęsknię do Ciebie.
W każdy zmierzch i noc czekam
Może przyjdziesz, może zjawisz się
A jeśli nie to sam Ci powiem,
Że myślę o Tobie i tęsknię do Ciebie.
Rzecz tylko w tym, że ja nie wiem
Kim dla Ciebie jestem ...